Yıllar yıllar sonra.. Yeniden diyemem ama son da değil. Yeniden demek yeni bir güç, yeni bir istek yeni bir macera demek. Oysa bütün yenileri tek elimle yok sayabilecek kadar yorgunum. Bütün yenileri siyah görecek kadar söndü ışıklarım. Aslında tablo o kadar da karamsar değil. İtiraf etmeliyim mutlu bir evliliğim, sevimli bir kocam, sıcacık bir evim ve yeri geldiğinde kahkahalar attığım bir işim var. Ama öyle olmuyor işte. İnsanoğluyum ya hani. İllaki bir doyumsuzluğum olacak. Kaçarı yok. Kimseden kaçarı olmadığı gibi tıpkı. Hani bazısı duysa der ya e daha ne olsun bacım bundan iyisi şamda kayısı. Yok abicim yok durum biraz değişik çokça karışık. İçimdeki korkular?
Korkuların boyutuna girip de ne kendimden vereceğim şimdi buda ne de kendimi vereceğim. Hiç sırası değil. Onlar zaten anlı ansız zamansız bazen de arsız olarak duruyorlar en durmaması gereken yerde ve zamanda. Daha çok gencim. Ama bunların da yaşı olmaz. Gelip tutar. İpi çeker. İş biter. Neyse.
Neyse demişken en güzeli ne biliyor musun? HAYIRLISI BE GÜLÜM.
Yeniden diyebileceğim güne kadar, şimdilik hoşçakal..